Het is weer lang geleden, maar als je zoveel beleefd is het niet evident om tijd te nemen om dit even in een A4ke (of twee) samen te vatten. Maar om het goed te maken volgt hier een extra lang bericht…

De avond voor het raften werd er nog gratis drank voorzien aan het travel agency(ke), waar we reeds onze gids Khalu en zijn Engelse vriendin Corin leerden kennen. In extremisch besloten twee Israelische meisjes (Dafna en Rony) om ook mee te gaan, de een heerlijk prettig gestoord (zie vorig blogverhaal) en de ander een super getallenteerde gitariste / songwriter. Twee, of misschien zelfs drie, glaasjes later stonden we opeens met 7 Belgen voor het agency(ke), de wereld was weer heel klein.

De rafting zelf was niet zo sportief als verwacht (zelfs Flomie was niet moe…) maar desalniettemin een zalige trip. Onze gids Khalu bleek ook een topchef te zijn, die steeds een topmaaltijd uit zijn ‘ton’ toverde. De avond brachten we door in tentjes aan de oever van de Trisuli rivier, maar eerst nog een gezellig kampvuur. Dit werd muzikaal opgefleurd door vooral Rony, maar ook Len, Khalu en zelfs dorpsgek Sudir, die de fles whikey wel zag zitten… Heerlijke avond, Belgium, Israel, England and Nepal Unite! De tweede dag was een stuk rustiger, tijd dus om te genieten in de boot of in het water (wat ook menig doode varkens deden). Desondank Len voor de vijfde keer in het water en Adje ne stevige “Nekkie” gekregen van Rony dan nog wel…

De volgende dag namen we gepast afscheid van Nepal: een laatste pingpongeske met Joske en Nacho in The Yellowhouse, etentje met Pieter bij Navaradj thuis met zijn vrouw Tara en zoontje Nites en een laatste drankske op ONS dakterras met Benjamien, Rusha en Dafna uiteraard.

Aangekomen op de luchthaven bleek dat we twee dagen te vroeg waren, maar we besloten om Nepal toch achter ons te laten. Niet voor altijd, want het was voor alledrie duidelijk dat we hier nog terugkomen…

Bangkok was een stuk drukker dan drie weken geleden, de gezellige sfeer was volledig weg net als het humeur van de Thaise mensen. We spraken echter wel meteen af met Hanne (halfzus van Adriaan) waarmee we er toch nog twee aangname dagen Bangkok van maakten (niet de laatste trouwens). Na een dagje heerlijk brommeren in het stadje Ayutaya gingen we met zijn vieren de nachttrein op richting Chiang Mai. Geen groot feest zoals (vooral Len) verwacht had, maar toch een klein topfeesje geregeld.

Chiang Mai zelf was eigenlijk een heel relaxte tijd, waar onze aktiviteiten bestonden uit naar een meer gaan, chillen in het park, de Sunday – en Nightmarket bezoeken alsook het occasionele tempeltje, veel pizza eten en Wiesen (eindelijk met 4). Dit met vakkundige medewerking van Virginie, Felix, Nasia, Collin, Dan en Sam en nog een heel deel die we maar eventjes kenden.

Hanne en Nasia besloten met ons mee naar Chiang Rai te reizen en uiteindelijk ook naar Laos. (zijn het onze knappe koppen, onze reeds woekerende baarden, onze goddelijke lichamen of ons enorme intellect, maar het is wel duidelijk: wij zijn INTERNATIONALE TOPPERS!!!)

Dus eerst via Chiang Rai, waar we na lang zoeken een super guesthouse vonden, waar we van alles voorzien werden door de sympathieke eigenaars. De dag erna weer brommerkes gehuurd en de de White Tempel bezocht, de prachitschste ooit. Na een iddylisch ritje door het Laotiaanse landschap en een eerste mini-oerwoud-trip aangekomen aan een super relaxte waterval, waar er bijzondere naaktituelen aan de gang waren (filmpjes volgen).

Dan twee dagen op de slowboat richting Luang Prabang in Laos. De boot zat beide dagen overvol, maar we hadden met vijf het dek kunnen inpalmen, waardoor het voor ons wel een chille tijd was. Een tussenstop met overnachting in Pak Beng waar we met 30 man aan tafel gingen en de Lao Lao (gadver) werd doorgegeven en doorgegeven… De rust die we in Laos verwacht hadden bleek dus een scheve bedoeling met een bende toeristen (geen backpackers voor alle duidelijkheid). Ook Luang Prabang zelf bleek enorm toeristisch en vooral duur, zelfs ondanks verwoede pogingen van Len om de prijs te laten zakken (handstand, danskes…) Toen we net uit de boot stapten kwamen we het Franse koppeltje uit Pokhara Nepal terug tegen en gingen, naar goede gewoonte ondertussen, lekker samen eten…

De eerste avond zijn Len, Adje en Nasia naar een typisch Laoaanse Disco getrokken, met het Stockholm-represent-team Axel en Tobias en de Engelse topgrieten waar Len het wel meek on vinden. Om 1u sloot de disco maar ging iedereen naar de disco-bowling (dat is hier blijkbaar normaal). Resultaat: gewonnen met bowlen van de Lao kerels, een geblesseerde voet (ontsnapte bowlingbal), gratis shots aan de bar en gewoon good times with the gang of seven! Ondertussen zaten Hanne en Dominick op het terras met een Zwitserse journalist en een Oostenrijkse ‘Happy’ biker met de nodige drank –en rookwaren aanwezig. Deze twee heren wakkerden hun gevoel voor avontuur enkel aan met hun tot de verbeelding sprekende verhalen. De dag erna besloten ze dan ook om uit de steden weg te gaan en de rust van de kleine dorpjes op te zoeken.

(Voor het verslag hiervan à Zie het verhaal van Flomie en Hanne)

Len, Adriaan en Nasia bleven nog even in Luang Prabang om o.a. de prachtige watervallen te bezichtigen en er te genieten van een heerlijk plonske onder de waterval. Len ging dan richting Phonsavan, maar aangezien er geen bus was naar Phonsavan is hij dan tegen zijn zin (kuch) versneld naar Vang Vieng getrokken, daar leefde hij nog lang en gelukkig. Adje bleef nog even in Luang Prabang, want hij was nog iets vergeten. Hij heeft het trouwens teruggevonden, maar is het alweer kwijt… Via een tussenstop in het (geheel terecht) nooit bezochte dorpje Kasi, zagen ze elkaar weer in Vang Vieng. Na twee dagen kende Len de hele stad al en de hele stad hem en had hij al de beste plekjes gevonden: van prachtige grotten tot cafeekes en Bucketbars… (verhaal len is geen blogmateriaal, dus hoor je later wel) Een chill dagske in de verschillende restokes met non-stop ‘Family Guy’ en ‘Friends’ op tv, was een aangenaam intermezzo, maar was toch wat raar om in Laos tegen te komen… Deze kleine cultuurshock was echter snel vergeten na een dagje “Tubing”. Dit wordt in de Antwerpse Van Daele omschreven als: ‘een zeer foute watersport’, waar je met banden of al zwemmend de rivier afdrijft. Links en rechts enkel tropisch ogende bars met een leuk muziekje, een danske in de zon en een babbeltje met de medetubers. Dit afgewisseld met 10m hoge -over het water-vlieg katapulten en katrollen, gratis Tiger whisky, iedereen in partymode met wederom buckets en jammer genoeg alcoostiften. Iets wat je normaal 1 dag volhoudt, maar er waren er enkelen die al aan hun 112e dag zaten…

De dag erna namen we afscheid van Nasia (onze zeer aangename - Pakistaans / Indische, maar toch vooral Duitse - medereizigster van de laatste 2 weken, die nu reeds in China zit) Len en Adje dan maar met zijn twee richting het grootste meer van Laos, Nam Nung, waar we een klein vissersdorpje aantroffen. Twee dagen daar vertoefd en ons bezig gehouden met een boottochtje, karaoke zingen en simpelweg genieten van het prachtige uitzcht en de idyllische omgeving. Er bleek nergens in de nabij gelegen dorpen een ATM te zijn, dus moesten we vervroegd naar de hoofdstad Vientiang. De eerste avond doorgebracht aan de riverside voor wat African tunes met Babpi, Steven, Loki, Balaak en Mama Africa, Mozambique en Nigeria represent! Maar ook Belgium represent, want daar troffen we ook een Belgische vertegenwoordiger van, hou u vast, Heineken aan, die we uiteraard stevig met de neus op de feiten drukte… (zijn reis werd echter wel gefinancierd door Fleineken dus…)

Na een stevige nachtrust waren we terug met 4 sinds negen dagen. Een gezellige re-unite avond drong zich dus op. We aten uitgebreid pizza in een Belgisch restaurant waar we verrassend lang bleven plakken (de Sangria, de blauwe Chimay en de dolle verhalen van de verdwaalde Texaan Ted zaten er waarschijnlijk ook voor iets tussen) We verplaatsten ons eerst naar de Afrikaanse oevers en wat later naar de kamer voor een bescheiden afterparty, de laatste avond van Hanne (na bijna 1 maand) moest toch gepast afgerond worden…

Na het afscheid van ons Hanne zijn we nog een middagske sightseeing in Vientiang. We zijn eigenlijk gewoon het museum over de geschiedenis van Laos gaan bezoeken, met uitleg van enkele toevallig passerende monikken en dan nog even langs de Arc de triumph Asian style… ( tempels beginnen we ondertussen al te kennens dus…) Eerst bijna (tot tweemaal toe) een boot gekocht om de Mekong naar het zuiden mee af te varen, maar ze waren jammer genoeg al verkocht, had wel een top-aankoop geweest!

De dag erna richting Thakek, waar we het beste guesthouse tot nog toe vonden, en ook last minute nog een Zweeds koppel meekregen om een daguitstapke naar de Buddha cave te maken en een zwemmeke te doen in een afgelegen meer (tip van twee Zwitserse dames die we al voor de 3e maal toevallig tegenkwamen…) Dit sympathiek Zweeds Koppel heeft die avond echter al ons geld gewonnen tijdens het pokeren (we hebben ze dan maar geliquideerd…. ;-). Na twee dagen doorgereisd naar Savanakhet, waar er niet veel te beleven viel en ook de mogelijke jungle trekking te duur bleek. Dan maar verder naar Pakse in het Zuiden getrokken, waar we een super avond beleefden met enkele Lao jongeren die onder een boom op de hoek van ons guesthouse aan het chillen waren. Zonder dat er iemand van het Engels kon hebben we ons kostelijk geamuseerd.We dronken van hun zelfgemaakte bamboe whiskey en er bleek heel wat muzikaal talent aanwezig onder hun boompje… De dag erna weer geprobeerd om een goedkope trekking te vinden, maar na tevergeefs een middagje elke toerist aan te klampen om een goedkopere prijs te krijgen, moesten we noodgedwongen dit plan opschuiven naar Cambodja.

Laos was holiday, nu begint het avontuur...